نکات کلیدی:
· زمان در محدوده هدف (TIR) در سیستم حلقه بسته کامل که انسولین لیسپرو و پراملینتاید را تزریق میکند، مشابه استفاده از انسولین به تنهایی بود.
· انجام مطالعات بیشتر بر روی افراد با زمان در محدودۀ هدف نامطلوب، مورد نیاز است.
20 ژوئیه ۲۰۲۶ - به گفته یکی از سخنرانان در جلسات علمی انجمن دیابت آمریکا، بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ با استفاده از سیستم خودکار تزریق انسولین به همراه انسولین فوق سریعالاثر لیسپرو-آآبیسی (lispro-aabc) و پراملینتاید، زمان در محدودۀ هدف مشابهی را در مقایسه با انسولین لیسپرو-آآبیسی به تنهایی تجربه کردند.
در یافتههای حاصل از یک کارآزمایی تصادفی متقاطع، استفاده از یک سیستم خودکار حلقه بسته کامل که هر دو داروی انسولین لیسپرو-آآبیسی (Lyumjev) و پراملینتاید (Symlin) را تزریق میکرد، نتایج قند خون مشابهی به همراه داشت و منجر به کاهش دوز روزانه انسولین در مقایسه با انسولین لیسپرو-آآبیسی با شمارش دستی کربوهیدرات، شد.
به گفته ژوئل دومات، دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه مکگیل مونترال، این سیستم حلقه بسته شامل یک پایشگر مداوم گلوکز (Dexcom G6) و دو پمپ انسولین جداگانه بود که به بیماران اجازه میداد انسولین و پراملینتاید را همزمان دریافت کنند.
دومات در طول سخنرانی خود گفت: «وقتی انسولین به تنهایی در این سیستمهای حلقه بسته کامل استفاده میشود، شاهد هایپرگلایسمی قابل توجه پس از غذا هستیم و این به دلیل شروع اثر دیرهنگام انسولین هنگام تزریق زیرپوستی است. با این حال، ما پراملینتاید را داریم که به کاهش قند خون پس از غذا کمک میکند و به همین دلیل آن را در این سیستم حلقه بسته کامل گنجاندیم.»
این کارآزمایی شامل ۲۶ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ (میانگین سنی ۳۵ سال؛ ۶۹.۲ درصد زن) بود. شرکتکنندگان به مدت سه هفته در هر یک از بازوهای مطالعاتی زیر مورد بررسی قرار گرفتند: انسولین لیسپرو-آآبیسی با پراملینتاید (نسبت ۸ میلیگرم به ۱ واحد انسولین)، انسولین لیسپرو-آآبیسی با پراملینتاید (نسبت ۱۰ میلیگرم به ۱ واحد انسولین) و یک گروه کنترل با انسولین لیسپرو-آآبیسی به همراه دارونما. پیامد اولیه، اثبات برابری در کارایی(noninferiority) از نظر زمان در محدودۀ هدف در هر دو گروه ترکیبی نسبت به گروه کنترل بود.
پس از ۳ هفته، زمان در محدودۀ هدف برای گروه نسبت ۱:۸ برابر با ۷۱.۱ درصد و برای گروه نسبت ۱:۱۰ برابر با ۷۱.۲ درصد بود، در حالی که این رقم برای گروه کنترل ۷۲.۱ درصد ثبت شد. هر دو گروه مداخله، زمان در محدودۀ هدف مشابهی با گروه کنترل داشتند، اگرچه دومات اشاره کرد که این نتایج با معیارهای برابری در کاراییتعیینشده در مطالعه مطابقت نداشت.
در تحلیل زیرگروهی شامل ۱۰ بزرگسال که زمان در محدودۀ هدف آنها در بازوی کنترل کمتر از ۷۰ درصد بود، این زمان با ترکیب انسولین لیسپرو و پراملینتاید در مقایسه با انسولین لیسپرو با شمارش دستی کربوهیدرات بهبود یافت (۶۷.۹ درصد در مقابل ۶۰.۶ درصد؛ P = .011). دومات گفت که مشاهدۀ بهبود در زمان در محدودۀ هدف با سیستم حلقه بسته کامل در این زیرگروه، جالب بود.
او افزود: «این بسیار مهم است زیرا آنها نه تنها مجبور نیستند کربوهیدرات تمام وعدههای غذایی و میانوعدههای خود را بشمارند، بلکه نتایج قند خون بسیار بهبودیافتهای را نیز تجربه میکنند.»
زمان سپریشده در هیپوگلایسمی (قند خون کمتر از ۷۰ میلیگرم بر دسیلیتر) بین سه گروه مشابه بود. گروه نسبت ۱:۱۰ پراملینتاید زمان کمتری را در هیپوگلایسمی شدید (قند خون کمتر از ۵۴ میلیگرم بر دسیلیتر) نسبت به گروه کنترل تجربه کرد (۰.۱ درصد در مقابل ۰.۳ درصد؛ P = .008). دوز کل انسولین روزانه در گروههای ترکیبی نسبت به گروه کنترل به طور قابل توجهی کمتر بود.
عوارض جانبی گوارشی در هفت بزرگسال در بازوی نسبت ۱:۸ و هشت بزرگسال در بازوی نسبت ۱:۱۰ رخ داد، در حالی که هیچ مورد مشابهی در گروه کنترل مشاهده نشد. سوزش محل تزریق توسط ۴۴ درصد از افراد در گروههای مداخله و ۵۵ درصد در گروه کنترل گزارش شد. دو بزرگسال به دلیل تهوع مرتبط با پراملینتاید از مطالعه خارج شدند.
دومات تأکید کرد که مطالعات طولانیتری برای ارزیابی این سیستم حلقه بسته کامل با جامعه آماری بزرگتر از افرادی که کنترل قند خون بهینه ای ندارند، مورد نیاز است.
منبع:
https://www.healio.com/news/endocrinology/20260706/fully-closedloop-system-with-insulin-lispro-plus-pramlintide-may-benefit-type-1-diabetes